Κυριακή, 11 Απριλίου, 2021

Ροή ειδήσεων

Επανάσταση 1821: Η «χρυσόσκονη» μιας επετείου

Την ημέρα της επετείου για τα 200 χρόνια από την Ελληνική Επανάσταση του 1821 βρισκόμουν στο σπίτι μου παρέα με λίγους φίλους, όπως επιβάλλει η κατάσταση.

Γράφει η Λίτσα Ντερβισάι

Δεν μαζευτήκαμε για να γιορτάσουμε την επέτειο, για εμάς δεν υπήρχε κανένας λόγος εορτασμού στη δεδομένη στιγμή που βρισκόμαστε.

Μαζευτήκαμε γιατί τέτοιες μέρες οι άνθρωποι έχουν μία ανεξήγητη ανάγκη να έρχονται κοντά, ακόμα και με τους σημερινούς όρους.

Η ώρα κυλούσε ήρεμα, με ελαφριά θέματα, γέλιο και κρασί.

Κάποια στιγμή χτύπησε το τηλέφωνο ενός φίλου μου και μία φωνή από την άλλη πλευρά τον πληροφόρησε ότι η γιαγιά μιας κοινής μας φίλης στο Πύργο πέθανε από κορωνοϊό, ενώ η μητέρα της φίλης μας βρισκόταν στο νοσοκομείο με πνευμονία. Ξαφνικά τα γέλια μας κόπηκαν.

Όσο και αν προσπαθείς να την αποφύγεις, η πραγματικότητα είναι εδώ ηχηρή και κατασκότεινη.

Από εκείνη τη στιγμή δεν σταμάτησα να σκέφτομαι τις εικόνες από το προεδρικό μέγαρο της προηγούμενης ημέρας, όπου σύσσωμη η καλή κοινωνία, οι «γαλάζιοι» μαζί με τους γαλαζοαίματους και άλλους «ισχυρούς» συγκεντρώθηκαν για να γιορτάσουν τα 200 χρόνια από την απελευθέρωση μιας χώρας που σήμερα μοιάζει εντελώς ανελεύθερη και που έχουν μετατρέψει σε προσωπικό τους τσιφλίκι.

Αυτοί οι λίγοι σύγχρονοι προεστοί απολάμβαναν το μπισκότο με μελάνι σουπιάς, την ώρα που άνθρωποι ένιωθαν την ανάσα του θανάτου, την ώρα που οι γιατροί αναγκάζονταν να επιλέξουν ποιοι θα διασωληνωθούν και ποιοι όχι, καθώς οι κλίνες δεν επαρκούν για όλους τους ασθενείς, την ώρα που η γιαγιά της φίλης μου πέθαινε σε μία πόλη που έχει γεμίσει από κρούσματα κορωνοϊού, με ένα υποστελεχωμένο νοσοκομείο. Στην ίδια πόλη όπου βρίσκονται οι γονείς μου και οι γονείς πολλών ανθρώπων, που κάθε μέρα ζουν με τον φόβο μήπως έρθει η σειρά τους.

Γιατί ξαφνικά αυτοί οι λίγοι άνθρωποι έχουν την δύναμη να ορίζουν την αξία ενός ανθρώπου καθώς και το δικαίωμα του στην ζωή.

Την ίδια ώρα που αυτοί καλυμμένοι στη «χρυσόσκονη» απολαμβάνουν το φιλέτο χριστόψαρου και το χαβιάρι, οι υπόλοιποι άνθρωποι παραμένουν αποκλεισμένοι στα σπίτια τους υπό την μόνιμη απειλή ενός θανατηφόρου ιού, με μόνο προνόμιο να μπορούν να πάρουν μέσα από την «κλειδαρότρυπα» της τηλεόρασης μια γεύση από αυτή την πολυτέλεια που αυτοί δεν είναι άξιοι να βιώσουν.

Και όλο αυτό, μήπως και τελικά αυτή η «χρυσόσκονη» τους τυφλώσει εντελώς και δεν δουν ποτέ την μοίρα που τους ετοιμάζεται.

Latest Posts

Viral Posts