Μάριος Γεωργιάδης: «Απογραφή, αξιολόγηση… άρση μονιμότητας;» | piperata.gr Skip to main content
Μάριος Γεωργιάδης: «Απογραφή, αξιολόγηση… άρση μονιμότητας;»

Μάριος Γεωργιάδης: «Απογραφή, αξιολόγηση… άρση μονιμότητας;»

ΤΟ ΓΝΩΡΙΖΟΥΜΕ ΧΡΟΝΙΑ. Αποτελεί ίσως το πιο πολυσυζητημένο θέμα στην Ελλάδα από καταβολής κράτους, το 1829: το πολυπληθές, πολυδαίδαλο και εν τέλει αντιπαραγωγικό (με ελάχιστες εξαιρέσεις) δημόσιο, είναι μια αληθινή κρεατομηχανή που στα μαχαίρια της συνθλίβονται οι δυνατότητες της εθνικής οικονομίας να παράξει αξιόπιστο και βιώσιμο Ακαθάριστο Εγχώριο Προϊόν και εν γένει οι όποιες ελπίδες έχει ο τόπος μας να πάει μπροστά και επιτέλους να γίνει μια σύγχρονη δυτική δημοκρατία.

 

Γράφει ο Μάριος Γεωργιάδης

 

Ο ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΣ Κυριάκος Μητσοτάκης το έθεσε ξεκάθαρα -και ορθά κατά την κρίση μου- στην πρόσφατη συζήτηση στη Βουλή επ’ αφορμή του πολυνομοσχεδίου για την Παιδεία: η κυβέρνησή του, ισχυρίστηκε, δεν πρόκειται να κάνει πίσω στα θέματα της αξιολόγησης καθώς πρόκειται για ένα θέμα αρχής, ιδεολογικά και προγραμματικά θα πρόσθετα, ενθυμούμενος τον ίδιο τον κ. Μητσοτάκη ως καθ’ ύλην αρμόδιο υπουργό των κυβερνήσεων Σαμαρά για τη δημόσια διοίκηση, να πολιτεύεται μιλώντας συνεχώς για τις τομές που απαιτούνται στο δημόσιο προκειμένου να μην αποτελεί τροχοπέδη για μια βιώσιμη οικονομική ανάπτυξη. 

 

ΒΕΒΑΙΩΣ, από τα λόγια και τη θεωρία μέχρι την πράξη ο δρόμος είναι μακρύς και δύσβατος, και λέω δύσβατος γιατί ενθυμούμαι πάλι τον κ. Μητσοτάκη ως εν δυνάμει πρωθυπουργό, παραμονές των εκλογών του 2019, να δηλώνει καθησυχαστικά προς πάσα κατεύθυνση ότι δεν πρόκειται να υπάρξει καμία απόλυση στο δημόσιο.  Παρ’ όλα αυτά ας κρατήσουμε την εκπεφρασμένη βούληση του πρωθυπουργού για την αξιολόγηση… και θα επανέλθω προς το τέλος του κειμένου μου.

 

ΓΝΩΡΙΖΕΙ, άραγε, ο μέσος Έλληνας τη λίστα με τους περίφημους «αναπόγραφους φορείς φαντάσματα» οι οποίοι δεν έχουν κανέναν λόγο ύπαρξης; Για όσους αναρωτιούνται, οι λεγόμενοι “φορείς φαντάσματα”, είναι οργανισμοί που αρχικά δημιουργήθηκαν για να πραγματοποιηθεί ένα δημόσιο έργο, π.χ. ο «οργανισμός ανέγερσης του μουσείου της Ακρόπολης». Ο εν λόγω οργανισμός, ενώ το μουσείο έκανε εγκαίνια στις 20 Ιουνίου του 2009, παρουσίασε έξοδα κίνησης μέχρι και στις 5 Μαρτίου του 2019. Συνεπώς, οι φορείς φαντάσματα απασχολούν στην ουσία αργόμισθους από τη στιγμή που το έργο για το οποίο έχουν δημιουργηθεί έχει ολοκληρωθεί, οι οργανισμοί εξακολουθούν να υφίστανται χωρίς αντικείμενο εργασίας με αποτέλεσμα ένα μεγάλο κομμάτι του προϋπολογισμού του κράτους και του φορολογούμενου πολίτη πηγαίνει στον κάλαθο των αχρήστων.

 

ΚΑΙ ΑΣ ΥΠΟΘΕΣΟΥΜΕ ότι η εν λόγω λίστα (που εκτιμάται να απαριθμείται από ~400 φορείς) δεν αποτελεί το μεγάλο αγκάθι στις παθογένειες του δημοσίου. νΓνωρίζει μήπως ο μέσος Έλληνας πολίτης,πόσοι και ποιοι είναι συνολικά οι δημόσιοι φορείς στη χώρα μας και πόσο το προσωπικό που απασχολούν; Ήδη από τα χρόνια των «επισκέψεων» της Τρόικας στα μέρη μας μαθαίναμε τερατώδη πράγματα. Επίσημοι, ημιεπίσημοι αλλά και… καφενειακοί υπολογισμοί έκαναν λόγο για 500.000-600.000 δημοσίους υπαλλήλους έως και πάνω από 1.000.000. Τερατώδες; Προφανώς… Κι όλα αυτά γιατί καμία κυβέρνηση δεν προχώρησε ουσιαστικά και ρηξικέλευθα στα αυτονόητα: καταγραφή φορέων και πραγματικών αναγκών, ανανέωση των οργανογραμμάτων με παράλληλη σύνταξη νέων και πιο ευέλικτων, ψηφιοποίηση αρχείων και φακέλων με την εισαγωγή των νέων τεχνολογιών στη δημόσια διοίκηση με στόχο την πάταξη της γραφειοκρατίας, καταγραφή του ανθρώπινου δυναμικού και παράλληλη πραγματοποίηση αποσπάσεων και μετακινήσεων από υπηρεσίες με πλεονάζον προσωπικό προς αυτές με ελλειμματικό προκειμένου να αποφεύγονται έτσι και οι αθρόες προσλήψεις. 

 

ΘΥΜΟΜΑΣΤΕ ακόμα εκείνο το φιλόδοξο πρόγραμμα, αυτό που είχε ονομαστεί «κινητικότητα» και δεν προχώρησε παρά ελάχιστα. Η ολοκλήρωση ενός τέτοιου προγράμματος, πάντα με όρους διαφάνειας, θα ήταν η απαρχή μιας λελογισμένης πολιτικής προσλήψεων, με βάση τις πραγματικές ανάγκες τους κράτους και όχι τις ρουσφετολογικές διαθέσεις υπουργών, βουλευτών και πολιτευτών. 

 

ΑΣ ΜΗ ΦΟΒΟΜΑΣΤΕ σ’ αυτή τη χώρα να πούμε κάποια πράγματα με τ’ όνομά τους: εάν το νυστέρι είχε μπει βαθιά, τότε όχι μόνο δε θα χρειαζόντουσαν, πέρα από εξειδικευμένο προσωπικό προσλήψεις, αλλά ίσως και να προέκυπταν απομακρύνσεις υπαλλήλων από το δημόσιο, και να έχουν τελειώσει τα ρουσφέτια και οι αργομισθίες. 

 

ΜΟΝΙΜΗ επωδός όσων αντιτίθενται στην αξιολόγηση είναι το ποιος θα την κάνει και με ποια κριτήρια. Πράγματι, δεν πρόκειται για μια απλή διαδικασία. Ο κάθε υπάλληλος πρέπει κατ’ αρχάς να κριθεί από τον προϊστάμενό του, τον υφιστάμενό του, τον συνάδελφό του αλλά και από τον πολίτη. Σίγουρα την αξιολόγηση θα πρέπει να την κάνει ο ίδιος ο δημόσιος φορέας σε συνεργασία με κάποιον εξειδικευμένο εξωτερικό. Τα κριτήρια θα είναι αυτονοήτως αυστηρά, θα πρέπει να έχουν υπηρεσιακό χαρακτήρα, αλλά και να συνάδουν με τους νόμους της αγοράς. Πραγματικά δε μπορώ να καταλάβω γιατί το δημόσιο πρέπει να είναι ένα περίκλειστο σύστημα που δεν υπακούει σε κανέναν νόμο της αγοράς, ενώ θα έπρεπε να συμβαίνει τελείως το αντίθετο!

 

ΤΟ ΠΙΟ ΔΥΣΚΟΛΟ εγχείρημα θα ήταν η άρση της μονιμότητας των δημοσίων υπαλλήλων. Πρόκειται για μια ανοιχτή πληγή στο σώμα της αγοράς εργασίας και μια πρωτοφανή ανισότητα αν σκεφθεί κανείς ότι εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενοι στον ιδιωτικό τομέα ζουν και εργάζονται αξιολογούμενοι καθημερινά και με τη δαμόκλειο σπάθη της απόλυσης πάνω από τα κεφάλια τους και δεν αναφέρομαι, φυσικά, στις καταχρηστικές συμπεριφορές των εργοδοτών, γιατί υπάρχουν και τέτοιες ουκ ολίγες. Ο παραγωγικός δημόσιος υπάλληλος, δεν έχει να φοβηθεί τίποτα και κανέναν, καμία απόλυση, καμία απομάκρυνση. Αντίθετα, θα ξεβολευτούν αργόμισθοι και τα ρουσφέτια των πολιτικών και ή θα αναγκαστούν να αποδώσουν ή θα λάβουν «την άγουσα για τα αποδυτήρια». Είναι άδικο για τους ευσυνείδητους και παραγωγικούς συμπολίτες μας του δημοσίου, κάποιοι στις δικές τους πλάτες, να κάθονται σπίτια τους και ο Έλληνας φορολογούμενος πολίτης αφενός να τους πληρώνει και αφετέρου να μην εξυπηρετείται. Το δημόσιο έχει δημιουργηθεί για να εξυπηρετεί τους πολίτες και όχι να είναι ο κομματικός στρατός της εκάστοτε κυβέρνησης.

 

ΠΙΘΑΝΗ ΑΡΣΗ της μονιμότητας συνιστά κορυφαίο οικονομικό και κοινωνικό μετασχηματισμό και θα απαιτήσει λεπτούς χειρισμούς αλλά και ευρύτερη συναίνεση σε πολιτικό και κοινωνικό επίπεδο. Οι εποχές δεν ευνοούν μια υδροκέφαλη δημόσια διοίκηση και η ευκαιρία είναι ιστορική… έχουμε ακόμα νωπό στις μνήμες μας το παράδειγμα του lockdown και τα βήματα που έγιναν στην ηλεκτρονική διακυβέρνηση!

 

ΕΑΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ θέλουμε να ευνοηθεί ο ιδιωτικός τομέας της οικονομίας και να επιστρέψουν οι νέοι που έχουν ρίξει μαύρη πέτρα πίσω τους, ο εξορθολογισμός του δημοσίου στη χώρα μας είναι ο μονόδρομος. Ένας ευέλικτος και -κυρίως- παραγωγικός δημόσιος τομέας θα επιφέρει μείωση του φορολογικού βάρους για νοικοκυριά και επιχειρήσεις αλλά και μια απελευθέρωση κρίσιμων πόρων προς την κατεύθυνση της υγιούς οικονομικής ανάπτυξης. 

 

ΜΕ ΕΧΟΥΝ κατηγορήσει αρκετές φορές, ακόμα και δημόσια σε τηλεοπτικά πάνελ, ότι ονειρεύομαι ένα δημόσιο τομέα να λειτουργεί σαν την πολυεθνική εταιρεία στην οποία εργάστηκα για πάνω από μία δεκαετία. Πιστέψτε με… αν το δημόσιο είχε τις λειτουργίες και τις διαδικασίες στα πρότυπα πολυεθνικής, τότε θα δανείζαμε σε άλλες χώρες και δε θα μπαίναμε ποτέ στα μνημόνια.

 

ΑΦΗΝΩ για το τέλος τις απολύσεις, ή πιο εύηχα τις απομακρύνσεις, με ένα υποθετικό ερώτημα: έχεις μία επιχείρηση και ανακαλύπτεις ότι ένας υπάλληλος σου, που τυγχάνει να είναι ο κολλητός ενός προϊσταμένου σου, δουλεύει 5 ώρες αντί για 8, έρχεται στις 12 το μεσημέρι αντί 9 το πρωί και τις Παρασκευές βρίσκει δικαιολογίες για εξωτερικές εργασίες, όπου τις κολλάει στα ΣΚ για τριημεράκια. Τι κάνεις; Απολύεις και αυτόν και τον προϊστάμενο που του κάνει πλάτες, ή διορίζεις άλλον για να κάνει τη δουλειά του τεμπέλη, να κρύψεις το πρόβλημα κάτω από το χαλί και να ζημιώσεις περεταίρω την επιχείρησή σου; Η απάντηση στον ιδιωτικό τομέα είναι προφανής, στέλνεις στο σπίτι τους και τους δύο. Στο δημόσιο όμως δεν τολμάει κανείς να πειράξει κανέναν γιατί πολύ απλά δε ζημιώνεται η επιχείρησή σου, αλλά η τσέπη του Έλληνα φορολογούμενου πολίτη και τα ψηφαλάκια που θα χαθούν μπορεί να σου στερήσουν το δρόμο για την καρέκλα.

 

ΌΜΩΣ, ΕΙΠΑΜΕ: ανέκαθεν η συζήτηση για τα αυτονόητα στην Ελλάδα υπήρξε δύσκολη και στην περίπτωση του δημοσίου έχει βαρύ πολιτικό κόστος. Όποιος αντέξει, λοιπόν…

 

 * Ο Μάριος Γεωργιάδης είναι τ. Αντιπρόεδρος της Βουλής, τ. βουλευτής Α' Αθηνών, σύμβουλος επιχειρήσεων και αρθρογράφος του PIPERATA.GR



Add new comment

Plain text

  • No HTML tags allowed.
  • Web page addresses and email addresses turn into links automatically.
  • Lines and paragraphs break automatically.

WebTV